Mijn relaties zijn moeizaam. Eigenlijk heb ik al heel mijn leven problemen met mannen. Misbruik, fysiek geweld, onderdrukking, leugens. Alles heb ik al meegemaakt. Heb ik verder niet echt meer problemen mee want ik ben door die ervaringen een sterk mens geworden die zich niet gek laat maken.

De relatie van nu is al jaren eigenlijk verre van fantastisch. Ik weet het niet, hij doet me gewoon niks meer. Er is te veel gelogen, te weinig geluisterd en gesteund. Als het aan mij lag hadden we er al jaren geleden een punt achter gezet. Het is heel vreemd want hoe vervelend je relatie ook is, vrienden en familie willen altijd dat je bij elkaar blijft. Onder andere ook voor de kinderen maar waarschijnlijk ook omdat ze aan die persoon gewend zijn al is hij niet zo fantastisch. Elk gesprek komt op het zelfde neer: wijffie je zit met je huis, je kinderen, je werkt niet genoeg om rond te komen als je uit elkaar gaat enz.

Ondertussen druppelen de jaren door en gaat het soms leuk en vaak minder . De verwijdering word steeds groter en op een gegeven moment is er niet veel meer wat je nog aan elkaar bind. Steeds als het wel aardig gaat kom ik achter dingen die ik niet kan waarderen wat de situatie niet beter maakt. De dingen varieren van coke-gebruik tot persoonlijke mails met andere vrouwen tot porno op de computer enz.

Dit weekend heb ik onder het bed een open condoom gevonden. Hij lag al sinds de geboorte van de 1e daar dus ik was goed in de war. Hadden wij hem zelf een x gebruikt? Wat moet ik hier van denken? Wanneer is dat gebeurd? Er gaat van alles door je hoofd en je gaat nog twijfelen aan jezelf ook!!

Toen de kinderen in bed lagen heb ik hem er toch maar mee geconfronteerd. Zijn verhaal is dat hij ermee gemastrubeert heeft.....

Ik vind dat erg grappig want normaal gebruikt hij daarvoor gewoon sokken of onderbroeken of handdoeken enz. Ik kan echt niet geloven dat je als je geil wakker wordt je eerst helemaal naar de andere kant van het bed gaat om daaronder te zoeken naar een condoom dat daar al jaren ligt.

UIt ervaring weet ik dat ik de waarheid toch niet boven tafel krijg en dat maakt verder ook niet uit maar ik wil zo graag verder met mijn leven zonder hem. Ik heb er zo genoeg van. Een tijd geleden had ik er idd nog moeite mee dat we het huis dan zouden moeten verkopen en ik uit mijn wijk zou moeten verhuizen. Mijn ouders en zus wonen nu tegenover me. Dat vind ik zelf erg prettig ivm de kinderen enzo. Maar goed, ik ben nu zo ver dat ik er geen  probleem mee heb om het huis te verkopen en op een flatje met een uitkering te gaan zitten.  Ik zou zo graag eens positieve feedback willen hebben van de mensen om me heen.  Gewoon even weten dat wat er ook gebeurt ze achter mijn beslissing staan en er voor me zijn.

Maar goed. Voorlopig moet ik het alleen doen.